بي خوابي همچنان تو چشمان روشنش موج مي زد . با آن که از سلامت همسرش اطمينان کامل داشت ، دلشوره آزارش مي داد . شب گذشته را به خاطر آورد . تا صبح پلک رو پلک نگذاشته بود . شايد تمام کاشمررا قدم زده بود و برگشته بود .شايد هم فقط خياباني را که خانه کو چک شان در آن جا بود ، هزار با بالا و پايين کرده بود .

 

خودش دنبال ماما رفته بود . زن انگار که از قبل خبردار باشد ، با اولين زنگ در را باز کرده بود رويش ؛ با صورتي پر از خنده . به خانه که رسيده بودند ، دستور پشت دستور . او هم مثل شاگرد انجام وظيفه کرده بود ؛ بي هيچ اشتباه يا غلطي در کار گفته شده .

 

 

-          ها ، کجايي آقا معلم ؟

 

باباي مدرسه بود که صدايش مي زد .

 

-          هيچ جا ... همين جا پيش شما .

 

-          خبري شده اين قدر تو خودت هستي ؟

 

مانده بود چه بگويد . شايد شرم داشت از گفتن اين که پدر شده . آن هم پيش پيرمردي که کمر خم کرده بود و دست و پا مي لرزاند .

 

-          خانم ... فارغ شده اند .

 

-          به سلامتي ... چي هست ، پسر يا دختر ؟

 

-          پسر .

 

-          اسمش را چه گذاشته اي ؟

 

-          عليرضا .

 

-          خدا برايت ببخشد .

 

-          راستي اگر زحمتي نيست ، يک جعبه شيريني بخر بياور .

 

-          اي به روي چشم ... تا بعد از زنگ ، جعبه شيريني آماده است . خيالت جمع ، آقا معلم .