خاطره ای که می اید در رابطه با یكی از جانبازان جنگ تحمیلی است كه پس از مجروح شدن به علت وضع وخیمش به ایتالیا اعزام شده بود و در یكی از بیمارستانهای شهر رم به مداوا مشغول بود. از قضا بطور اتفاقی متوجه میشود كه خانم پرستاری كه از او مراقبت می كند نام خانوادگی اش "مالدینی" است ابتدا تصور میكند كه تشابه اسمی باشد اما در نهایت از ایشان سوال میكند كه آیا با پائولو مالدینی ستاره شهیر تیم میلان ایتالیا نسبتی دارد ؟
.... و خانم پرستار در پاسخ می گوید كه پائولو مالدینی برادر وی می باشد ، دوست جانباز نیز در حالی كه بسیار خوشحال شده بود از خانم پرستار خواهش می كند كه اگر ممكن است عكسی از پائولو مالدینی برایش به یادگار بیاورد و خانم پرستار قول می دهد كه برایش تهیه كند صبح روز بعد دوست جانباز هنگامی كه از خواب بیدار می شود كنار تخت خود مردی را می بیند كه با یك دسته گل به انتظار بیدار شدنش نشسته است...
این بزرگ مرد كسی نیست به جز پائولو مالدینی كه از شهر میلان واقع در شمال غربی ایتالیا به شهر رم واقع در مركز كشور ایتالیا كه فاصله ای حدودا ششصد كیلومتری دارد آمده تا از این جانباز جنگی كه خواستار داشتن عكس یادگاری اوست عیادت كند .
پائولو مالدینی با این كار خود درسی بسیار بزرگ به تمامی فوتبالیست های دنیا داده است كه قهرمان فوتبال را در زمین فوتبال نباید جست كه می توان در بیرون از زمین فوتبال نیز آن را دید.
قهرمانانی که پهلوانند...
متاسفیم که امروز بگوئیم کمتر در دنیای ورزش کشورمان که پرچمدار اخلاق هستیم با الگوهای اخلاقی روبرو می شویم. برخوردهای ناشایست بازیکنان ، مربیان در زمین فوتبال و در حاشیه نه تنها کمکی به ورزش نمی کند بلکه باعث گمراهی نوجوانانی می گردد که انها رو الگوی خود قرار داده اند. بیایید لااقل در اخلاق ورزش، ایرانی منش باشیم هرچند مدالی به دست نیاوریم.